Samadhi cz. II
|
czytane: 594 data: 2007-01-10 autor: Mahanidhi Swami |
Wersja do druku |
 |
Zasadniczo istnieją trzy rodzaje samadhi: z całym ciałem, puszpa (z kwiatów) i smriti (pamięć). Unikalnym u Gaudija Wajsznawów jest czwarty rodzaj zwany grantha samadhi, który zawiera rzadkie, święte manuskrypty. Całe ciało lub standardowe samadhi zawiera kompletne ciało zrealizowanego Wajsznawy w świętej ziemi świętego miejsca, takiego jak Wryndawan, Nawadwipa lub Dźagannatha Puri. W szesnastym wieku wielu Wajsznawów zostało spalonych, a ich prochy pochowane, aby zapobiec ich zbezczeszczeniu przez rabujących Muzułmanów. Lecz jeśli ktoś umarł ukąszony przez węża lub z powodu choroby zakaźnej, jak ospa wietrzna, ciało nie było ani chowane ani palone, a z szacunkiem wrzucane do świętej Rzeki Jamuny.
Puszpa samadhi, w drugiej kolejności najbardziej powszechne, robione są z kwiatów noszonych przez zmarłego Wajsznawę, zanim jego ciało zostało włożone w samadhi. Takie uświęcone kwiaty są potem palone w innym świętym miejscu. Samadhi mandir buduje się po to, aby ułatwić wielbienie i pamiętanie o tym czystym Wajsznawie.
Samadhi zrobione z popiołów lub kości Wajsznawy także zaliczają się do kategorii puszpa samadhi. Trochę prochów lub kości ze spalonego ciała wkłada się do złotej, srebrnej, miedzianej lub glinianej urny i składa w samadhi po zakończeniu wedyjskich rytuałów (pratisztha homa).
Puszpa samadhi pomagają zwiększyć wielbienie i pamięć o zmarłym Wajsznawie wśród bhaktów mieszkających w innym świętym dhama. Np., jeśli transcendentalne ciało bhakty pochowane jest we Wryndawan, to puszpa samadhi może zostać zbudowane w Śridhama Majapur. Dziś we Wryndawan wspaniałe, ręcznie zdobione, z czystego, białego marmuru, samadhi otacza transcendentalne ciało Jego Boskiej Łaski A. C. Bhaktiwedanty Swamiego Prabhupada, Założyciela-Aćarji ISKCON’u. Puszpa samadhi Śrila Prabhupada zdobi brzeg Gangi w Śridhama Majapur, Bengal Zachodni. Samadhi jest widoczne na wiele mil ze swoją kopułą z białego marmuru (przypominającą kształt Kapitolu w Stanach), pokrytą gigantycznym, lśniącym kajlaszem.
Smriti samadhi (samadhi pamięci), choć nie są szczególnie wspominane w śastrach, stały się tradycją. Słowo smriti oznacza pamięć. Smriti samadhi chroni pamięć o wielkim Wajsznawie, zawierając w sobie niektóre jego osobiste przedmioty. Rzeczy używane przez duchowo zaawansowane dusze przyjmowane są za czyste i godne wielbienia. Ale rzeczy osobiste zwykłego człowieka są potępione i zazwyczaj po jego śmierci spalane lub wyrzucane. Tradycja budowania smriti samadhi powstała wraz z ideą, że każdy przedmiot związany z wzniosłym Wajsznawą staje się obciążony duchową energią tej osoby. Choć generalnie uważa się, że smriti samadhi wyszły z tradycji, a nie z pism, to badania dowodzą inaczej. W Padma Puranie Pan Śiwa mówi do Parwati: aradhanam sarweszam, wisznor aradhanam param, tasmat parataram dewi, tadijanam samarćanam. „O Dewi, ze wszystkich form wielbienia, wielbienie Wisznu jest najwyższe. Ale wyższe od tego jest wielbienie (tadija) wszystkich rzeczy należących do Wisznu.”
We wspomnianej wyżej kategorii tadija zawierają się także formy Bóstwa Pana Wisznu, mistrza duchowego, Wajsznawów i wszystkich rzeczy używanych przez nich, takich jak asana, korale dźapa, śastry, ubrania, buty, laska, itd. Zgodnie z Padma Puraną artykuły te są godne wielbienia przez wszystkie żywe istoty. Podobnie, w Ćajtanja-ćaritamrycie Kryszna Dasa Kawiradźa mówi, że po otrzymaniu bahirwasa (zewnętrzne ubranie) noszonego przez Pana Ćajtanję, Król Prataparudra (kare wastera pudźana) zaczął je wielbić, dokładnie tak, jakby wielbił Pana. Tak jak ciało Wajsznawy jest wielbione, tak samo jego duchowo naładowane rzeczy mogą być także konsekrowane w ziemi w świętym miejscu. Potem buduje się smriti samadhi mandir, aby umożliwić wielbienie i pamiętanie. Wewnątrz smriti samadhi ktoś może znaleźć praktycznie wszystko, co związane jest z danym Wajsznawą- jego włosy, zęby, ubrania, buty, laskę, okulary, korale z szyi, pierścionki, zdjęcie lub ziemię z miejsca narodzin.
W pobliżu samadhi Śri Dźiwy Goswamiego w świątyni Radha-Damodara znajduje się dźusti samadhi (samadhi z laską), zawierające laskę Wajsznawy. W dawnych czasach podczas pielgrzymki Wajsznawa był czasem atakowany i zjadany przez tygrysa. Ponieważ ciało znikło, uczniowie lub krewni mogli zbudować smriti samadhi, aby upamiętnić tego bhaktę. W Katwie, Bengal Zachodni, znajduje się kesza samadhi, zawierające transcendentalne włosy Śri Ćajtanji Mahaprabhu z golenia Jego głowy w czasie inicjacji sannjasa. We Wryndawan ząb Śri Gadadhara Pandita otrzymuje regularne wielbienie w jego danta samadhi.
Nama samadhi
Inną kategorią smriti samadhi jest nama samadhi. Filozofia Gaudija Wajsznawa wyjaśnia, że imię (nama) Boga lub Jego czystego bhakty zawiera tą samą moc, co osoba. Śri Rupa Goswami opisuje to w Śri Bhakti-rasamryta-sindhu, Purwa-wibhagaga (2.233): nama czintamanih krysznas, ćajtanja-rasa-wigraha, purno suddho nitja-mukto’ bhinnatwan nama naminoh. „Święte imię Kryszny jest klejnotem spełniającym pragnienia. Obdarza wszystkimi duchowymi błogosławieństwami, ponieważ imię jest Samym Kryszną. Imię jest uosobieniem boskich ras i źródłem wszelkiej przyjemności. Święte imię Kryszny jest całkowicie czyste, transcendentalne i w pełni wyzwolone. Jest tak dlatego, ponieważ nie ma żadnej różnicy między imieniem Kryszny, a Samym Kryszną.” Ponieważ nie ma różnicy między imieniem transcendentalnego Wajsznawy i jego ciałem, to można zbudować nama samadhi, aby pamiętać i wielbić takiego czcigodnego Wajsznawę. Padma Purana wspomina o praktyce wielbienia imienia w związku z instalowaniem Bóstwa Wisznu. W rozdziale Kartika-mahatjam Jamaradźa mówi do Dumrakesza: „Bóstwo Pana Wisznu może być zrobione z kamienia, drewna, ziemi, gliny, metalu, klejnotu, napisanego słowa i w umyśle i w tych ośmiu formach może być wielbione.” Nama samadhi zawiera imię Wajsznawy wyryte w granitowym lub marmurowym bloku, położonym w świętym miejscu. We Wryndawan, w pobliżu świątyni Gowindadźi, znajdują się ponad sześćdziesiąt cztery takie nama-samadhi nitja-parikara (wiecznych towarzyszy) Pana Ćajtanji.
Grantha samadhi
We Wryndawan znajduje się nie spotykane w żadnej innej sampradaji i w żadnym innym miejscu grantha samadhi, należące do Gaudija sampradaji. Zapieczętowane w żelaznym sejfie lub w kamiennym pudle, ukryte w świętej ziemi w pobliżu samadhi Sanatany Goswamiego znajduje się to, co może być najbardziej poufnymi i ezoterycznymi grantha (pismami) kiedykolwiek napisanymi. Wokół tych świętych tekstów narosło wiele plotek.
Śri Sanatana Goswami, Śri Rupa Goswami i Śri Dźiwa Goswami byli największymi naukowcami Sanskrytu. Wyjątkowo studiowali wszystkie Wedy, takie jak Tantry, Samhity i Upaniszady. Niektórzy bhaktowie uważają, że Goswami obawiając się, że ludzie w przyszłości mogą źle zrozumieć te poufne pisma, ukryli je w tym grantha samadhi.
Jednakże dokładnie badając to zjawisko, Nrsingha Wallabha Goswami i wielu uczonych sadhu we Wryndawan podało inne wyjaśnienie. Śriniwas Aćarja, Śjamananda Prabhu i Narottama Dasa Thakur wzięli z Wryndawan oryginalne kopie manuskryptów Goswamich, aby rozprowadzić je w Bengalu i Orissie. Nie było duplikatów. Na szczęście Śjamananda Prabhu wykonał kopie oryginalnych manuskryptów i odesłał je do Wryndawan. W tym czasie Śri Dźiwa Goswami, uważając za niemożliwe właściwe zabezpieczenie tych delikatnych i drogocennych, ręcznie spisanych manuskryptów, zbudował grantha samadhi, aby przechować w nim wartościowe prace Śri Rupy i Śri Sanatany Goswamich.
Różnice w oddziaływaniu
Czy wszystkie rodzaje samadhi mają taką samą duchową moc? Czy samadhi zawierające transcendentalne ciało Wajsznawy wydziela większą moc duchową, niż jego puszpa czy nama samadhi? Zrozumienie pozycji transcendentalnych form Bóstwa Śri Kryszny odpowie na to pytanie.
Nie ma żadnej różnicy w duchowej mocy między oryginalnie instalowanym Bóstwem Kryszny, a prati-bhu murti, które zajmuje Jego miejsce, gdy oryginalne Bóstwo udaje się w inne miejsce. Np., gdy oryginalne Bóstwo Rupy Goswamiego, Gowindadźi, opuściło Wryndawan, aby otrzymywać wielbienie w Dźajpur, prati-bhu murti Gowindy zostało zainstalowane we Wryndawan, aby otrzymywać miłosne ofiarowania od Wradźawasich. Choć oryginalne Bóstwo może wywierać głębsze wrażenie, szczególnie w sercu neofity, to ostatecznie nie powinno się dyskryminować między tymi dwoma absolutnie duchowymi formami Najwyższej Boskiej Osoby, Pana Śri Kryszny.
Podobnie, na najwyższym poziomie, wszystkie rodzaje samadhi posiadają tą samą duchową moc. Oczywiście bhakta neofita dostrzegając różnice prawdopodobnie popełni obrazę w czasie odwiedzania oryginalnego samadhi „z całym ciałem” i puszpa, smriti lub nama samadhi. W Ćajtanja Bhagawata Śri Haridasa Thakura oznajmia, że intonowanie imienia zrealizowanego bhakty przynosi większą czystość niż intonowanie imion Śri Kryszny. Dlatego oczyszczenie ma miejsce nie tylko przy odwiedzaniu oryginalnego samadhi z całym ciałem, ale także przez oddawanie szacunku nama samadhi Wajsznawy. Dzięki intonowaniu jego imienia można osiągnąć nieograniczoną duchową czystość. Śri Śrimad A. C. Bhaktiwedanta Swami Śrila Prabhupada ki dźaj!
Zaawansowani bhaktowie dostrzegą tą samą duchową moc we wszystkich rodzajach samadhi. A wszystkie samadhi pomagają nam pamiętać przykład i nakazy czystych Wajsznawów. Czyści bhaktowie inspirują nas i wszystkie kolejne pokolenia Wajsznawów do podążania ich śladami i zostania czystymi bhaktami Radhy i Kryszny.
Choć istnieje jedność w mocy wśród różnych typów samadhi, to wiele autorytetów cytuje następującą historię z śastr, aby udowodnić różnice. Niesłychana moc kości bramina opisana jest w szóstej pieśni Bhagawatam. Pewnego razu bramin o imieniu Kausika ochronił swoje ciało, okrywając je mistyczną zbroją, znaną jako Narajana-kawaća. Tarcza ta składa się z mantr opisujących różne inkarnacje Pana Kryszny.
Pewnego dnia siedząc na pustyni i intonując te mantry Kausika opuścił swoje ciało. Czitraratha, Król Gandharwaloki, i towarzysząca mu świta pięknych kobiet niebiańskich przelatywali kiedyś nad miejscem, w którym umarł bramin. Nagle, bez żadnej pozornej przyczyny, samolot Czitrarathy wymknął się spod kontroli i rozbił się. Mędrcy poinformowali Króla Gandharwów, że obraził bramina, Kausika, przez nieumyślne przelecenie nad jego duchowymi kośćmi! Kości zwykłego człowieka nigdy nie spowodują takiej katastrofy.
Historia ta pokazuje ogromną moc kości bramina, które zasadniczo tworzyły „samadhi z pełnym ciałem” na środku pustyni. Podsumowując, bramin, tak jak wszyscy Wajsznawowie Gaudija, intonował święte imiona Pana Kryszny (zawarte w Narajana-kawaća). Dzięki temu osiągnął duchowe ciało i kości. Historia ta pokazuje także, że ciało, kości i prochy zaawansowanego bhakty posiadają i emanują niepojętą mocą duchową. Kompletne ciało Wajsznawy staje się w pełni uduchowione, ponieważ służy Krysznie wszystkimi czynnościami swojego ciała, umysłu i słów.
Tak jak kawałek żelaza staje się elektrycznie naładowany przez stały kontakt z magnesem, podobnie ciało czystego bhakty staje się duchowo naelektryzowane z powodu jego miłosnej służby związanej z Radhą i Kryszną. Gdy Wajsznawa odchodzi, ta duchowa moc nadal emanuje z jego ciała (i kości). Dlatego wiele autorytetów utrzymuje, że duchowa moc odnajdywana w samadhi transcendentalnego ciała czystego bhakty przewyższa moc puszpa, smriti lub nama samadhi.
Autor wierzy, że zawsze, wszędzie i na nieograniczone sposoby nitja-siddha mahabhagawata Wajsznawa, który wszedł w nitja-Wradźa-lila Radha Kryszny, może błogosławić, inspirować i pouczać szczerego i wiernego duchowego aspiranta. Najwyższy Pan Kryszna inwestuje Swoją kripa-szakti (moc łaski) w Swojego bhaktę. Bez bhakty nikt nie może otrzymać łaski Boga. Tak jak promienie słońca rozchodzą się od słońca, tak samo łaska Pana rozchodzi się jako żywa wibracja z serca czystego bhakty, który nasycony jest miłością do Boga. Łaska wibruje w ich sercach, myślach, słowach, działaniach, w ich ciałach i w ich kościach. Dlatego przez jakikolwiek kontakt z czystym Wajsznawą oczyszcza się czyjaś świadomość.
Prawo do samadhi
Cytując Smriti śastry Śri Sanatana Goswami mówi w Hari-bhakti-wilasa, że aćarjowie Wajsznawa, sannjasini, babadźi i siddha puruszowie mogą mieć samadhi z pełnym ciałem, ale nie Wajsznawowie grihastha. Czasami jednak prochy grihastów lub mahantów wkładane są do samadhi. Ciało Wajsznawy staje się oczyszczone dzięki intonowaniu Hari Nama i pełnieniu Kryszna bhadźana. Święte imię nie rozróżnia w oparciu o miejsce narodzin bhakty, jego kastę czy płeć.
Duchowo wzniosłe kobiety Wajsznawi otrzymują samadhi, ale rzadko składające się z całego ciała. Po kremacji ich prochy są pieczętowane w srebrnej urnie i wkładane w puszpa samadhi. Są też wyjątki. Sadhu Maji, wielka bhaktinka Śri Nitjanandy Prabhu, ma samadhi z całym ciałem za świątynią Rangadźi we Wryndawan.
tłumaczyła z j.angielskiego: Madana Mohana Mohini devi dasi
Skomentuj artykuł
