Ofiarowanie dla Jayapataki Swamiego
|
czytane: 733 data: 2010-03-26 autor: REDAKCJA |
Wersja do druku |
 |
Dziś jest dzień Vyasa Pujy Jayapataki Swamiego ( 26.03.2010r.). Z tej okazji na stronie w Harinam.pl umieszczamy przepiękne ofiarowanie Sacinandana Swamiego napisane dla przyjemności Jayapataki Swamiego przetłumaczone przez Bhaktavasę Govindę Prabhu.
Przypominamy jednocześnie, że w niedzielę 28.03.2010 we wrocławskiej świątyni odbędą się oficjalne obchody tej uroczystości o szczegółach można poczytać pod tym linkiem Plan Vjasa Pujy
A to jego treść wspomnianego wcześniej ofiarowania Sacinandana Swamiego :
Drogi Jayapatako Swami Maharadżu i drodzy bhaktowie,
Przyjmijcie proszę moje pokorne pokłony. Wszelka chwała Śrila Prabhupadzie.
Kiedykolwiek myślę o moim drogi bracie duchowym Jego Świątobliwości Jayapatace Swamim, myślę o tym, jaki jest „zapalony” – pełen entuzjazmu do służby nauczania – i jak rozpala nas wszystkich.
„Stać się ogniem” – oto motto Japapataki Swamiego Maharadża.
Jest w Niemczech pewna zapomniana już prawie legenda, którą chciałbym opowiedzieć dla przyjemności Jego Świątobliwości i bhaktów. Opowiada o małej świeczce, która nie chciała się palić. „Cokolwiek się pali” – mawiała – „niszczeje. Lepiej pozostać chłodnym.”
Jednak jej sąsiadka, duża świeca, która często użyczała swojego światła, miała inne zdanie: „Jeśli nie będziesz się palić będziesz martwa nigdy nie zaznając życia. Zostaniesz woskiem – i tylko woskiem – na zawsze. Możesz dowiedzieć się, kim naprawdę jesteś, tylko jeśli zaczniesz się palić.”
Ale mała świeca obawiała się bólu i śmierci, a szczególnie bała się zmian.
„Nie da się opisać słowami korzyści z palenia się” – z tajemniczym uśmiechem tłumaczyła większa świeczka. „Musisz tego doświadczyć. Jedynie ktoś, kto sie podporządkował, może stać się sobą.”
Następnie duża świeca uczyniła coś niewytłumaczalnego: zapaliła się!
Widząc, jak sąsiadka wypełnia przestrzeń łagodną, złotą poświatą mała świeca poczułą, jak jej opór topnieje i odważnie pochyliła się, aby zapalić swój własny knot. Szybko odkryła, że im mocniej płonie, tym bardziej przemienia się w światło – zaczęła płonąć tak, jak gdyby chciała przemienić całą ciemność świata w czyste światło.
Jak mówi legenda, dzięki odkryciu ognia, mała świeczka stała się ogniem. Znacznie później odkryła, kto zapalił jej sąsiadkę, większą świecę, ale to już inna historia.
Legenda ta przypomina mi o czasach spędzonych z moim wzniosłym mistrzem duchowym, kiedy słuchałem każdego jego słowa. Pewnego razu wraz ze swoimi uczniami usiadł na brzegu Jamuny we Wrindawanie przypatrując się przewoźnikowi, który zacumował swoją łódź do słupa przy kąpielowym Ghat. „Nie będąc ogniem, nie możesz wejść w ogień” – powiedział. “Nie będąc Brahmanem, nie możesz wejść do Brahmana. Jeśli usiądziesz przy ogniu, będzie ci coraz cieplej, cieplej, cieplej… Żelazny pręt umieszczony w ogniu najpierw rozgrzewa się do czerwoności, a następnie staje się ogniem. Podobnie, jeśli zawsze będziecie w kontakcie z Kryszną staniecie się skrysznaizowani. Nie będąc w pełni uduchowionym nie można wejść do królestwa duchowego.”
Kiedy tak nakłaniał nas do „stania się ogniem” jaśniejące słońce przesunęło się nad zachodni horyzont, jak gdyby chciało zapalić ziemię… tak jak świeczka.
Jestem w pełni przekonany, że wielcy waisznawowie, tacy jak Jayapataka Swami, rozprowadzają światło świadomości Kryszny i jedyne, co możemy zrobić aby okazać naszą wdzięczność, to także „zapalić się” oraz zapalać światło świadomości Kryszny w życiu innych ludzi.
Składam najpokorniejsze pokłony do lotosowych stóp naszego drogiego Maharadża i pokornie proszę, aby zawsze łaskawie obdarzał mnie swoimi błogosławieństwami.
Wasz pokorny sługa
Sacinandana Swami
